Οι άνθρωποι είμαστε όντα ιδιόρρυθμα και ξεχνούμε εύκολα. Ενώ έχουμε πολλά για τα οποία θα έπρεπε να νιώθουμε ευτυχείς, εστιάζουμε σε αυτά που μας λείπουν, ή νομίζουμε ότι μας λείπουν, και αρχίζουμε έναν κύκλο δυστυχίας χωρίς τέλος.

Σκεφτείτε πόσο πιο όμορφα θα ξεκινούσαμε τις μέρες κάθε πρωί, αν ανοίγοντας τα μάτια μας νιώθαμε ευγνωμοσύνη που ξυπνήσαμε, είμαστε υγιείς, έχουμε ανθρώπους να μας αγαπούν, μια δουλειά για να είμαστε δημιουργικοί και να κερδίζουμε τα προς το ζην, μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας και όλα όσα χρειαζόμαστε για να ξεκινήσουμε από εδώ και να φτάσουμε όπου επιθυμούμε.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας που όλα αυτά τα αντιμετωπίζουν σαν πολυτέλεια, ενώ για άλλους είναι δεδομένα. Δεν είναι μόνο οι ανάγκες που υπαγορεύουν τις επιθυμίες μας, αλλά και οι επιθυμίες μας οι οποίες συχνά μετατρέπονται σε ανάγκες και μας… πνίγουν.

Η ευγνωμοσύνη μάς συνδέει με το εδώ και τώρα και μας επαναφέρει στη λογική, και ο δρόμος αυτός μπορεί να οδηγήσει και στη γαλήνη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *