Συναισθηματική ενέργεια που πάει χαμένη. Πόνος που μπορεί να εκπορεύεται από ανασφάλεια και εγωισμό. Ψυχική ταλαιπωρία που μπορεί και να είναι αβάσιμη, αλλά και να μην είναι κουράζει εξίσου.

Η ζήλια είναι ένα μικρό τέρας το οποίο τρέφεται με τα κατώτερα κομμάτια της ψυχής μας. Όσο τρέφεται μεγαλώνει, και όσο μεγαλώνει μας καταπίνει, κατακυριεύει τη σκέψη μας και καταστρέφει τη σχέση την οποία υποτίθεται πως προσπαθούμε να διαφυλάξουμε.

Είναι απόλυτα συνυφασμένη με την κτητικότητα, το άλλο μικρό τέρας, που μας κάνει να πιστεύουμε πως ο σύντροφός μας είναι ιδιοκτησία μας.

Όποιος ζηλεύει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αγαπά, και όποιος δεν ζηλεύει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αδιαφορεί.

Είναι αγάπη να υποπτευόμαστε την κάθε κίνηση του αγαπημένου μας, ή μήπως είναι αδιαφορία να τον εμπιστευόμαστε και να μη ζούμε με τον τρόμο πως θα μας εγκαταλείψει;

Ακόμη και όταν κάποιος δίνει αφορμές για ζήλιες, είναι προτιμότερο να ξεκαθαρίσουμε τι ακριβώς συμβαίνει από το να πεθαίνουμε κάθε μέρα με την αγωνία ότι φτάνει το τέλος της σχέσης μας.

Αν κάποιος θέλει να φύγει, δεν έχει αξία να τον κρατάμε δέσμιο. Η ζήλια δεν ωφέλησε καμία σχέση και σίγουρα δεν απέτρεψε καμία απιστία. Το μόνο που αφήνει πίσω της είναι δηλητήριο και τραύματα που αργούν να επουλωθούν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *